hugmynd.biz

Eftir að hafa unnið í banka hef ég myndað mér skoðun á hlutum sem ég áður hafði alls enga skoðun á.  Ein skoðun sem ég hef myndað mér að stéttarfélög eiga ekki að festa lífeyrissjóði í kjarasamninga, reyndar set ég í leiðinni spurningarmerki við stéttarfélög almennt.  Getum við ekki bara gert samning við atvinnurekendur sjálfir?  (kannski finnst sumum það óraunhæft).

Lífeyrismálin, af hverju eru stéttarfélög að skipta sér af lífeyrismálum landsmanna?  Ég hef spurt víða en ekki fengið neinn til að svara mér hver raunveruleg ástæða þess að stéttarfélög séu að gaufa í lífeyrismálum landans.  Fólk hefur ekkert að segja með ævisafn sitt, það er tilneytt að greiða í einhvern lífeyrissjóð sem það veit lítið um, nema þá helst um skerðingar sem það verður fyrir á réttindum sínum.  Við sem þegnar landsins borgum upp til hópa 12% af skattskyldum launum í sjóð, engar smá fjárhæðir, við fáum engu haggað.  Ég er sammála að allir eigi að greiða í sjóði en við ættum að fá að ráða hvaða sjóð.

Ef ég mætti ráða myndi ég fella úr kjarasamningum stéttarfélaga um hvaða lífeyrissjóð skuli greiða í.  Mér finnst að eina klausan í kjarasamningi eigi að skilda fólk að skila af sér 12% í einhvern lífeyrissjóð, fólk á að fá að velja og hafa eitthvað með þetta að segja.  Sjóðir eru rosalega misjafnir og með mismunandi stefnur, af hverju megum við ekki hafa eitthvað segja með 12% af launum okkar alla ævi?

Ég hef ákveðið að blogga ekki um "nýju" borgarstjórnina í Reykjavík og allt fjaðrafokið þar.

(Samt blogga ég um að blogga ekki, umhugsunarvert...)

Smiðurinn sem ég réð til að hjálpa mér að gera upp gamalt sveitabýli, hafði nýlokið erfiðum  fyrsta degi í vinnunni.

Hann var klukkutíma of seinn í vinnuna vegna  þess að það sprakk dekk á bílnum, rafmagnssögin hans gafst upp, og nú  neitaði forni pallbíllinn hans að fara í gang.

Meðan ég keyrði hann  heim, sat hann við hlið mér í steingerfðri þögn.

Þegar við vorum komnir, bauð hann mér inn til að hitta fjölskylduna.

Þar sem við gengum að útidyrunum, stoppaði hann stuttlega við lítið  tré og snerti trjágreinarnar með báðum höndum.

Eftir að hann opnaði  hurðina, varð á honum undursamleg breyting.

Sólbrúnt andlit hans  rifnaði í brosi og hann faðmaði börnin sín tvö og kyssti konuna sína.

Seinna gekk hann með mér að bílnum mínum. Við gengum framhjá trénu  og forvitnin náði tökum á mér.

Ég spurði hann um það sem ég hafði séð hann gera fyrr um kvöldið. "Æ,  þetta er vandamálatréð mitt," svaraði hann. 

"Ég veit að ég kemst  ekki hjá vandamálum í vinnunni, en það er eitt sem víst er, að þau  eiga ekki heima á heimili mínu hjá konu minni og börnum.

Þannig að ég hengi þau á tréð þegar ég kem heim á kvöldin.  Síðan tek  ég þau aftur af trénu á morgnana."

"Það skrýtna er," sagði hann og  brosti,  "að þegar ég kem út á morgnana og tek þau upp, þá eru þau  ekki næstum eins mörg og mig minnti að ég hefði hengt upp kvöldið áður."